Szanowni Państwo

W Dniu Edukacji Narodowej składam serdeczne życzenia.

Życzę optymizmu, zadowolenia z wykonywanej pracy, zdrowia,

nadziei na słoneczne i uśmiechnięte jutro

oraz pomyślności w życiu osobistym.

 

Dyrektor
Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej
 w Pułtusku

W ostatnim okresie dość często pojawiali się w Poradni rodzice, którzy chcieli uzyskać opinię o dysleksji rozwojowej dla dziecka, u którego stwierdzono padaczkę (epilepsję). Według Ustawy MEN, o systemie oświaty, przez specyficzne trudności w uczeniu się, czyli dysleksję rozwojową, należy rozumieć „(…) trudności w uczeniu się odnoszące się do uczniów w normie intelektualnej, którzy mają trudności w przyswajaniu treści nauczania, wynikające ze specyfiki ich funkcjonowania percepcyjno motorycznego i poznawczego, nie uwarunkowane schorzeniami neurologicznymi”.

Zgodnie z tą definicją, specyficzne trudności w uczeniu się nie mogą być uwarunkowane schorzeniami neurologicznymi. Oznacza to, że poradnie psychologiczno-pedagogiczne nie powinny stawiać diagnozy dysleksji rozwojowej dzieciom, u których  stwierdzono m.in. padaczkę.

Dysleksja rozwojowa jest równoznacznikiem określenia „specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu” lub „specyficzne trudności w uczeniu się”, przy równoczesnym, prawidłowym (normatywnym dla wieku dziecka) rozwoju intelektualnym. Trudności te są wynikiem zaburzeń niektórych funkcji poznawczych, percepcyjno-motorycznych i ich integracji. Specyficzne trudności w uczeniu się to termin odnoszący się do zaburzonego funkcjonowania dziecka w szkole, gdy jego postępy w nauce szkolnej pozostają na poziomie istotnie niższym niż oczekiwany, ze względu na wiek życia, wynik pomiaru inteligencji i poziom edukacji.

Do terminu „dysleksja” dodaje się często określenie „rozwojowa”, co oznacza, iż opisywane trudności występują od początku nauki szkolnej, w odróżnieniu od dysleksji nabytej, tj. utraty już opanowanej umiejętności czytania i pisania, zwykle przez osoby dorosłe, po przebytym, np. uszkodzeniu mózgu.

Przez dysleksję rozwojową rozumie się zespół zaburzeń w nauce czytania i pisania. Są to zaburzenia specyficzne, czyli wybiórcze, o ograniczonym, bardzo wąskim zakresie. Mają charakter rozwojowy, co oznacza, że towarzyszą dziecku przez cały proces jego rozwoju. Zaburzenia dyslektyczne są niewspółmierne do wieku, ogólnego poziomu zdrowia, rozwoju umysłowego, zasobu wiadomości i umiejętności szkolnych dziecka, które ma prawidłową motywację do nauki, przebywa we właściwym środowisku wychowawczym, jest uczone  powszechnie skutecznymi metodami dydaktycznymi.

Specyficzne trudności w uczeniu się czytania i pisania, to zespół zaburzeń, na które składają się:

  • dysleksja właściwa – zaburzenia, trudności dotyczące czytania;
  • dysgrafia – zaburzenia w zakresie technicznej czynności pisania, trudności w osiągnięciu prawidłowego poziomu graficznego pisma (niedokładne odtwarzanie liter, niedopełnienie ich kształtu, złe  proporcje liter w wyrazie, brak połączeń liter, brak należytego odstępu między literami i wyrazami, brak równomiernego i jednolitego położenia pisma, niepoprawne zagęszczenie liter w wyrazach, wyrazów w zdaniu, trudności w rozplanowaniu zapisu w obrębie strony, utrzymaniem pisma w liniaturze);
  • dysortografia – zaburzenia umiejętności poprawnego zapisu słów, problemy z opanowaniem ortografii (popełnianie różnego typu błędów: typowo ortograficznych, wynikających z nieprzestrzegania znanych uczniowi zasad pisowni, oraz błędów specyficznych, takich jak mylenie liter, zastępowanie, opuszczanie, dodawanie i przestawianie liter i sylab, pisanie liter i cyfr zwierciadlanie…).

Zaburzenia dyslektyczne mogą dotyczyć jednego obszaru (np. czytania), bądź obejmować kilka zakresów jednocześnie (np. czytanie i pisanie – zarówno pod względem ortograficznym, jak i graficznym).

Według danych europejskich,  dzieci z dysleksją stanowią ok. 10–15%. uczniów, w tym ok. 4%. to przypadki głębokiej dysleksji. Polskie badania określają odsetek dysleksji na poziomie 9–10%, co oznacza, że  w jednej klasie, około trzech uczniów to dyslektycy. Wśród dyslektyków jest czterokrotnie więcej chłopców niż dziewczynek, przez co niektórzy naukowcy zakładają, że dysleksja jest sprzężona z chromosomem Y, odpowiedzialnym za płeć męską.

Istotne jest, że z dysleksją człowiek się rodzi i towarzyszy mu ona do końca życia. Dlatego raz postawiona diagnoza dysleksji rozwojowej nie wymaga badań kontrolnych. Poradnia psychologiczno-pedagogiczna wystawia dziecku opinię o dysleksji, która jest ważna na wszystkich etapach edukacji, rozpoczynając od klasy IV – wcześniej, na etapie edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej, mówimy o ryzyku występowania specyficznych trudności w uczeniu się).

Przyczyny występowania dysleksji nie są w pełni znane i mogą być odmienne u różnych dzieci. Jednak również u tego samego dziecka może wystąpić kilka przyczyn jednocześnie. Sądzi się, że genetyczne uwarunkowania dotyczą 20–30%. dzieci dyslektycznych.

Padaczka (inaczej epilepsja), to schorzenie przewlekłe, które cechuje się skłonnością do występowania nawracających, nieprowokowanych napadów. Jest to zespół objawów o wielu możliwych przyczynach. Najwyższa zapadalność występuje w dzieciństwie i u osób starszych. Padaczki można podzielić na idiopatyczne (wcześniej nazywane również samoistnymi) i objawowe. Epilepsja objawowa występuje, gdy znana jest przyczyna dysfunkcji mózgu, taka jak np. blizny czy guzy. Natomiast epilepsja idiopatyczna jest prawdopodobnie uwarunkowana genetycznie. Charakterystyczne cechy padaczek idiopatycznych, to prawidłowy rozwój intelektualny, objawy występujące po raz pierwszy i ustępujące zwykle w określonym wieku. Problemy współistniejące, to inne uszkodzenia neurologiczne i niepełnosprawność intelektualna.

Padaczki dzieli się na wiele różnych zespołów padaczkowych, gdzie jednym z bardziej znanych jest dziecięca padaczka nieświadomości. Napady występują często, ponad 100 razy dziennie, trwają krótko, rozpoczynają się i kończą nagle. Polegają na utracie świadomości i ewentualnie np. mruganiu, opadnięciu ramion, oblizywaniu warg, drapaniu się, automatyzmach ruchowych, zmianie napięcia mięśniowego. U części chorych pojawiają się również uogólnione napady toniczno-kloniczne (określane są mianem dużego napadu, w trakcie którego osoba chora traci przytomność oraz upada; mięśnie ulegają bardzo silnemu napięciu, natomiast głowa odchyla się do tyłu; dochodzi do zatrzymania oddychania i pojawienia się drgawek głowy oraz kończyn; silne drgawki mogą doprowadzić do przegryzienia języka, a także do niekontrolowanego oddania moczu bądź stolca), przeważnie ok. pięć lat później niż napady nieświadomości. Stan neurologiczny jest prawie zawsze prawidłowy, szczegółowe badania ujawniają jednak często drobne problemy dotyczące precyzyjnych ruchów i koordynacji. U 30% dzieci cierpiących na dziecięcą padaczkę nieświadomości mogą wystąpić subtelne zaburzenia poznawcze. Często pojawiające się napady mogą powodować upośledzenie zdolności koncentracji uwagi.

Łagodna padaczka dziecięca (nazywana również padaczką Rolanda - rolandyczną) objawia się jednostronnymi objawami czuciowo-ruchowymi dotyczącymi twarzy lub okolic ust i gardła, a także zaniemówieniem i ślinotokiem występującymi wkrótce po obudzeniu. Świadomość może być zachowana lub zniesiona. Uogólnione napady toniczno-kloniczne mogą się pojawiać w trakcie snu, stanowiąc jedyny objaw choroby lub, towarzysząc napadom opisanym powyżej, mogą również wcale nie występować.

Inteligencja ogólna jest zwykle na średnim poziomie, choć dokładne testy psychologiczne mogą ujawnić pewne swoiste utrudnienia w czytaniu i pisaniu, koncentracji uwagi, pamięci i wykonywaniu zadań wzrokowo-ruchowych. W tym zespole padaczkowym nie zawsze konieczne jest stosowanie leków. Napady zazwyczaj ustępują przed lub w trakcie okresu dojrzewania.

Wyraźne cechy genetycznego uwarunkowania stwierdza się w ok. 20% przypadków epilepsji, zwłaszcza u dzieci z padaczkami idiomatycznymi.

Padaczka,  a dysleksja rozwojowa.

Padaczka może wiązać się trudnościami w nauce, które mogą być globalne (niepełnosprawność intelektualna) lub swoiste – zaliczają się do nich problemy z koncentracją uwagi, pamięcią, czytaniem i pisaniem. Swoiste trudności w nauce występują zwłaszcza w łagodnych padaczkach wieku dziecięcego, takich jak padaczka rolandyczna czy łagodna padaczka dziecięca z napadami z płatów potylicznych.

Zdaniem polskich naukowców – Janusza Wendorffa i Barbary Wiśniewskiej – w padaczce i dysleksji mogłoby istnieć zbliżone, w pewnych przypadkach, podłoże organiczne. Dzieci z łagodnymi padaczkami dziecięcymi, takimi jak np. padaczka Rolanda (rolandyczna), mogą spełniać wszystkie kryteria dysleksji rozwojowej, czyli wykazywać prawidłowy rozwój umysłowy (przynajmniej przeciętny poziom intelektualny) bez głębokich deficytów poznawczych i mieć trudności w czytaniu i pisaniu. Dziecko może również chorować na nie zdiagnozowaną epilepsję. Rodzice nie zawsze rozpoznają napady występujące w padaczce rolandycznej, o ile nie dojdzie do napadów toniczno-klonicznych, dlatego ten zespół padaczkowy nie zawsze jest diagnozowany.  

Mało kto wie, że zjawisko déja vu (odczucie, że przeżywana sytuacja wydarzyła się już kiedyś, w nieokreślonej przeszłości, połączone z pewnością, że to niemożliwe), może być objawem napadu padaczkowego, a skłonność do drgawek toniczno-klonicznych jest w tym zespole niewielka. Wątpliwości diagnostyczne może wywoływać sytuacja, w której dziecko w momencie zgłoszenia do poradni już nie choruje na padaczkę. No i sytuacja całkiem niemożliwa do przewidzenia – napady pojawią się dopiero po tym, gdy zostanie postawiona diagnoza dysleksji rozwojowej, która obowiązuje przecież „dożywotnio”.

Jednak w związku z obecnie obowiązującą definicją dysleksji, specyficzne trudności w uczeniu się nie mogą być uwarunkowane schorzeniami neurologicznymi.

 

Opracowała: Jadwiga Woś - pedagog Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Pułtusku

 

 

 

 

 

Informujemy, że od 4 maja 2020 roku Poradnia wznawia działalność diagnostyczną w zakresie wydania dokumentów niezbędnych do organizacji kształcenia dzieci i młodzieży odpowiedniego do ich potrzeb.

Ze względu na obowiązujący stan epidemii w pierwszej kolejności zaproponujemy wizyty diagnostyczne w sprawach pilnych.

W celu uzyskania informacji lub złożenia wniosków, odbioru dokumentów (opinii i orzeczeń) prosimy o kontakt telefoniczny lub mailowy z sekretariatem w godzinach 8:00-16:00, tel. 23 692 55 91, e-mail sekretariat@ppppultusk.pl

Proponujemy Państwu wsparcie specjalistów w formie zdalnej (telefonicznie, mailowo lub on-line) od poniedziałku do czwartku w godzinach 8:00-18:00 i w piątki w godzinach 8:00-16:00

Posiedzenia Zespołów orzekających odbywają się zgodnie z potrzebami.

W sprawach pilnych prosimy kontaktować się z sekretariatem Poradni.

Agnieszka Kowalska
Dyrektor
Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej 
w Pułtusku

e-PORADY dla dzieci/uczniów, rodziców i nauczycieli z terenu Powiatu Pułtuskiego


W trosce o zdrowie i bezpieczeństwo klientów, w związku z ogłoszonym stanem epidemiologicznym i koniecznością ograniczenia do niezbędnego minimum kontaktów bezpośrednich,

PORADNIA PSYCHOLOGICZNO-PEDAGOGICZNA W PUŁTUSKU URUCHAMIA POMOC PSYCHOLOGICZNO-PEDAGOGICZNĄ 

W FORMIE ZDALNEJ – e-PORADY 

Uczniowie, Rodzice i Nauczyciele!

Jeżeli potrzebujecie pilnej konsultacji z psychologiem, pedagogiem, logopedą lub terapeutą, skorzystajcie z e-porady dyżurujących w Poradni specjalistów. Usługa dostępna jest 5 dni w tygodniu (od poniedziałku do piątku), w godzinach 08.00-16.00.

Aby skonsultować swój problem należy zadzwonić pod numer 23 692 55 91 lub napisać e-mail na adres sekretariat@ppppultusk.pl.

Pozostajemy w gotowości do udzielenia Wam wsparcia.

Dysleksja rozwojowa - to termin równoważny ze „specyficznymi trudnościami w uczeniu się”. W odróżnieniu od dysleksji nabytej, dysleksja rozwojowa najczęściej ujawnia się przez całe życie. Nie wynika ona z obniżonych możliwości intelektualnych, wad wzroku, słuchu, zaniedbań środowiskowych, czy dydaktycznych. Dysleksja rozwojowa może występować pod postacią dysleksji, dysgrafii, dysortografii, dyskalkulii lub ich kombinacji.
Bywa ona potwierdzeniem, jak i konsekwencją wcześniej stwierdzonego ryzyka dysleksji.

Ryzyko dysleksji oznacza zagrożenie wystąpienia trudności w pisaniu i w czytaniu o tzw. specyficznym charakterze. Pojęcie „ryzyka dysleksji” stosuje się już w odniesieniu do dzieci, będących w okresie poniemowlęcym oraz wieku przedszkolnym, ale także wobec dzieci na etapie edukacji wczesnoszkolnej, które wykazują wybiórcze zaburzenia w rozwoju psychoruchowym, warunkującym wystąpienie specyficznych trudności w czytaniu i w pisaniu. Termin ten stosuje się także wobec uczniów, którzy napotykają na pierwsze, lecz nasilone, trudności w nauce – pomimo unormowanego poziomu inteligencji, dobrze funkcjonujących narządów zmysłu, właściwej opieki wychowawczej i dydaktycznej w domu oraz w szkole.

Przyczyny ryzyka dysleksji 

Do przyczyn ryzyka dysleksji możemy zaliczyć nieprawidłowy przebieg ciąży, przedwczesny, skomplikowany poród. Kolejnymi przyczynami może być zamartwica urodzonego dziecka, jego niska waga urodzeniowa, ale też zły stan fizyczny, który rozumie się tutaj jako nieotrzymanie przez dziecko 10 punktów w skali Apgar. Duże prawdopodobieństwo wystąpienia specyficznych trudności w czytaniu i w pisaniu mają dzieci z rodzin, w których wystąpiła już dysleksja, zaburzenie mowy, oburęczność i leworęczność.

Symptomy i objawy 

Dzieci ryzyka dysleksji mogą być identyfikowane przez rodziców, logopedów, nauczycieli na podstawie charakterystycznych symptomów. Nie tylko w wieku przedszkolnym można odczytać wiele sygnałów, które ten stan zapowiadają. Pojawiają się one już w okresie poniemowlęcym. Aby jednak dostrzec te symptomy, należy je znać. Musimy jednak pamiętać o tym, że do rozpoznania ryzyka dysleksji nie wystarczy wystąpienie tylko jednego symptomu. Im więcej symptomów ryzyka dysleksji występuje, tym bardziej jest ono prawdopodobne.

Pierwsze objawy ryzyka dysleksji mogą pojawić się już w wieku niemowlęcym, tzn. w okresie między urodzeniem, a pierwszym rokiem życia. W tym okresie dziecko ma opóźniony lub nietypowy rozwój ruchowy. Dzieci nie raczkują lub mało raczkują, mają problemy z utrzymaniem równowagi w postawie siedzącej i stojącej.
W okresie poniemowlęcym, czyli w wieku 2-3 lat, dziecko może przejawiać

opóźniony rozwój ruchowy. Dzieci mają problemy z utrzymaniem równowagi oraz automatyzacją chodu, później zaczynają chodzić. W tym okresie dziecko ma opóźniony rozwój motoryki rąk, dlatego też nie jest ono zręczne manualnie, jest nieporadne w zajęciach samoobsługowych, ale także mało sprawne w zabawach manipulacyjnych. Dziecko ryzyka dysleksji znajdujące się w okresie poniemowlęcym ma opóźniony rozwój grafomotoryczny, w związku z czym, nie podejmuje ono prób samodzielnego rysowania, w wieku 2 lat nie naśladuje rysowania linii, w wieku 2,5 roku nie potrafi naśladować kierunku poziomego i pionowego, a w wieku trzech lat nie umie narysować koła. Takie dziecko charakteryzuje również opóźnieniem w zakresie rozwoju mowy, wypowiadaniem pierwszych słów, prostych zdań czy, w wieku trzech lat, zdań złożonych.

Dziecko ryzyka dysleksji znajdujące się w wieku przedszkolnym, charakteryzuje się obniżoną sprawnością ruchową, która przejawia się w tym, że dziecko słabo skacze, biega, ma problemy z wykonywaniem ćwiczeń równoważnych, ma problemy z uczeniem się jazdy na rowerze i hulajnodze. Takie dziecko ma słabą sprawność ruchową rąk, której symptomami są m.in. trudność i niechęć do wykonywania czynności samoobsługowych. Zaburzona jest także sprawność wzrokowo- ruchowa, co wpływa na trudności z budowaniem z klocków, niechęć do rysowania. W wieku 3 lat nie rysuje koła, w wieku 4 lat kwadratu i krzyża, a w wieku 5 lat nie rysuje trójkąta i kwadratu opartego na kącie. W okresie przedszkolnym występują także zaburzenia funkcji wzrokowych i funkcji mowy, co charakteryzuje się nieporadnością w rysowaniu, trudnościami w składaniu obrazka według wzoru lub z pociętych części. Dziecko z ryzyka dysleksji ma zwykle opóźniony rozwój mowy, nieprawidłową artykulację wielu głosek, trudności z wypowiadaniem nawet niezbyt złożonych wyrazów, ale także charakteryzuje się dłuższym okresem posługiwania się neologizmami, ma trudności z zapamiętaniem i przypominaniem nazw, z zapamiętywaniem krótkich wierszyków i piosenek, trudności z budowaniem wypowiedzi oraz posiada mały zasób słów. Ma ono zaburzoną lateralizację, czyli nie ma widocznej preferencji jednej ręki, a z końcem wieku przedszkolnego ma zaburzona orientację kierunkową i przestrzenną.

Ostatnim okresem, w którym można mówić o ryzyku dysleksji, jest okres wczesnoszkolny, a mianowicie klasy I-III. W pierwszych latach nauki szkolnej dziecka, dorośli powinni zwrócić uwagę na pewne symptomy i odpowiednio zainterweniować, czyli poddać dziecko badaniom diagnostycznym i zadbać o to, by otrzymało ono fachową pomoc. Do wcześniej wymienionych symptomów ryzyka dysleksji w okresie szkolnym możemy zaliczyć fakt, że dziecko ma małą sprawność ruchową objawiającą się tym, że ma trudności z opanowaniem jazdy na rowerze, niechętnie uczestniczy w zabawach ruchowych i lekcjach W-F, ponieważ ma trudności z wykonywaniem pewnych ćwiczeń gimnastycznych. Zauważalne są zaburzenia w obrębie motoryki małej, uwidaczniające się w problemach z opanowaniem czynności samoobsługowych, związanych z jedzeniem, czy zawiązywaniem butów. Zaburzona jest także koordynacja wzrokowo – ruchowa, która objawia się problemami z rzucaniem i chwytaniem, niechęcią do rysowania i pisania, trudnościami z rysowaniem szlaczków w liniaturze, odtwarzaniem figur geometrycznych, niskim poziomem graficznym pisma oraz rysowania.

Dziecko z grupy ryzyka dysleksji ma zaburzone funkcje wzrokowo-przestrzenne, które są odpowiedzialne za odbieranie wszelkich bodźców wzrokowych. Do objawów tych zaburzeń możemy zaliczyć trudności z wyróżnieniem elementów z całości i/lub syntezowaniem ich w całość, trudności z dostrzeżeniem różnic pomiędzy dwoma obrazkami, z odróżnianiem kształtów podobnych, identycznych lub inaczej położonych w przestrzeni. Uczeń taki ma wadliwą wymowę, przekręca złożone słowa, ma trudności z szybkim wymienianiem nazw, ma wolne tempo nazywania obrazków w szeregu, ma także trudności z zapamiętaniem liter alfabetu, czy tabliczki mnożenia. Jego lateralizacja może być zaburzona, poprzez utrzymywanie się oburęczności. Zaburzona jest także orientacja w schemacie ciała i przestrzeni, która charakteryzuje się tym, że dziecko ma duże problemy z jednoczesnym wskazywaniem części ciała i ich nazywaniem, trudnościami z nazywaniem położenia przedmiotów względem siebie oraz występowaniem pisma zwierciadlanego. W zakresie czytania, mały uczeń może mieć problemy z tempem oraz techniką czytania. Zdarza się, że będzie czytać bardzo szybko popełniając przy tym bardzo dużo błędów, nie rozumiejąc czytanej treści, jak i może czyta bardzo wolno, stosując metody mieszane (literowanie, sylabizowanie, „ślizganie się” po sylabach).

W obrębie pisania mogą wystąpić problemy związane z zapamiętywaniem kształtu liter rzadziej występujących, z myleniem liter o podobnym kształcie np.: „b-d-p-g”, „m-n-u”, „u-y”, „l-t-ł” z myleniem liter odpowiadającym głoskom podobnym fonetycznie, trudnościami z zapamiętaniem zmiękczeń, nagminnym opuszczaniem, dodawaniem, podwajaniem liter i sylab, pisaniem wyrazów bezsensownych, trudnościami z pisaniem z pamięci, ze słuchu. Dziecko ryzyka dysleksji może mieć również problemy z określaniem pór roku, dni tygodnia, nazw miesięcy, pór dnia, ale także z określaniem czasu na zegarze.

Jeśli wymienione symptomy, pomimo udzielanej pomocy przez rodziców i nauczycieli, występują także w klasie II, należy przeprowadzić badanie diagnostyczne – psychologiczno-pedagogiczne w Poradni Psychologiczno–Pedagogicznej, w celu stwierdzenia, co jest przyczyną takich problemów. Możliwe, że dziecko znajdzie się w grupie ryzyka dysleksji.

Wczesne wykrycie symptomów ryzyka dysleksji, dodatkowo jest możliwe dzięki Arkuszowi Skali Ryzyka Dysleksji - narzędzie umożliwiające wstępną diagnozę w tym kierunku.

Podsumowując, dzieci z grupy ryzyka dysleksji nie muszą w przyszłości stać się dyslektykami. To, czy tak się stanie, w dużej mierze zależy od tempa rozpoznania problemu oraz od pomocy, którą udzielimy dziecku zarówno w domu, jak i w przedszkolu/szkole.

Opracowanie – Jadwiga Woś – pedagog PP-P w Pułtusku
27 lutego w Akademii Finansów i Biznesu Vistula – Wydział Pedagogiczny im. A. Gieysztora w Pułtusku odbyła się konferencja zorganizowana przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną oraz Wydział Pedagogiczny uczelni na temat indywidualnych potrzeb edukacyjnych uczniów przedszkoli, szkół i placówek oświatowych. Patronat honorowy nad przedsięwzięciem objął Starosta Pułtuski - Pan Jan Zalewski.
Obecnych na konferencji dyrektorów, nauczycieli i szkolnych specjalistów (pedagogów oraz psychologów) z terenu Powiatu Pułtuskiego powitały: Dyrektor Poradni - Agnieszka Kowalska i dr Małgorzata Gogolewska-Tośka – Dziekan Wydziału Pedagogicznego.
Celem konferencji była aktualizacja wiedzy uczestników na temat zagrożeń cywilizacyjnych dla współczesnej rodziny, przypomnienie i usystematyzowanie obowiązujących regulacji prawnych w zakresie dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb edukacyjnych i rozwojowych oraz możliwości psychofizycznych uczniów, omówienie form pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla uczniów ze specjalnymi i specyficznymi potrzebami edukacyjnymi oraz udzielenie wsparcia w zakresie interpretowania zapisów zawartych w opiniach i orzeczeniach.

Kolejni prelegenci odnosili się do następujących zagadnień:
  • dr Grażyna Cęcelek - wykładowca Państwowej Uczelni im. Stefana Batorego w Skierniewicach i AFiB Vistula w swoim wykładzie odniosła się do kompetencji społecznych w kontekście potrzeb ucznia oraz wpływu postępu cywilizacyjnego na funkcjonowanie współczesnej rodziny;
  • Agnieszka Kowalska – dyrektor Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Pułtusku - przypomniała kwestie prawne związane z organizacją pomocy psychologiczno- pedagogicznej ze szczególnym uwzględnieniem zajęć organizowanych indywidualnie z uczniem lub w grupie do 5 uczniów, w tym zindywidualizowanej ścieżki kształcenia;
  • Jadwiga Woś - pedagog PP-P - omówiła aspekty związane ze specyficznymi trudnościami w nauce (dysleksja, dysgrafia, dysortografia i dyskalkulia), w tym ich przyczyny, symptomy i formy pomocowe;
  • Katarzyna Piotrowska – psycholog PP-P - odniosła się do potrzeb edukacyjnych uczniów z trudnościami emocjonalno-społecznymi, ze szczególnym uwzględnieniem zaburzeń lękowych i depresji.
Konferencja była też okazją do spotkania środowiska zajmującego się organizacją pomocy psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolach, szkołach i placówkach, wymiany doświadczeń i dzielenia się tzw. „dobrymi praktykami”, w tym w zakresie interpretowania wskazań zawartych w opiniach i orzeczeniach.















28 listopada 2019 r. odbyło się seminarium informacyjno-konsultacyjne, które poświęcono konsekwencjom zmian w systemie kształcenia zawodowego z uwzględnieniem roli i zadań pracodawców organizujących i prowadzących przygotowanie zawodowe, cechu, a także roli branżowej szkoły I stopnia, w której pracownik młodociany realizuje dokształcenie teoretyczne. Gośćmi specjalnymi były: pani Teresa Wargocka – poseł na Sejm RP i pani Magdalena Wantoł – Szumera – Naczelnik Departamentu Strategii Kwalifikacji i Kształcenia Zawodowego MEN.

Organizatorem seminarium był Cech Rzemiosł Różnych i Przedsiębiorczości w Pułtusku. Wykłady nt. „Przygotowanie zawodowe pracowników młodocianych w praktyce – nadzór organizacji rzemiosła nad nauką zawodu w świetle nowych przepisów” oraz „Cech- Szkoła- Pracodawca- model współpracy” wygłosili: Agnieszka Harasim reprezentująca Izbę Rzemieślniczą Mazowsza, Kurpi i Podlasia w Warszawie oraz Janusz Borzyński – dyrektor Cechu.

W spotkaniu uczestniczyli dyrektorzy i kierownicy kształcenia praktycznego szkół branżowych I stopnia oraz pracodawcy- główni adresaci przedsięwzięcia.

W panelu dyskusyjnym nt. wypracowania modelu międzyinstytucjonalnej współpracy uczestniczyła Agnieszka Kowalska – dyrektor Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Pułtusku, która odnosiła się do aspektu wydawania opinii psychologiczno-pedagogicznych dla młodocianych pracowników.




25 listopada Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Pułtusku obchodziła 50-lecie swojego istnienia. Z tej też okazji zorganizowane zostało spotkanie Jubileuszowe, w którym uczestniczyli znamienici Goście: pani Beata Jóźwiak – Wicestarosta Pułtuski i współorganizator uroczystości, pani Anna Maliszewska – Starszy Wizytator Kuratorium Oświaty w Warszawie Delegatura w Ciechanowie, pan Tadeusz Nalewajk – Przewodniczący Rady Powiatu wraz z Radnymi Powiatowymi, Ks. kanonik Wiesław Kosek - Proboszcz Parafii św. Mateusza w Pułtusku, pani Renata Krzyżewska – Skarbnik Powiatu Pułtuskiego, pani Patrycja Kaźmierczak – Sekretarz Miasta Pułtusk, Wójtowie gmin z terenu Powiatu Pułtuskiego, pani Maria Dąbek – Djakon – Prezes Sądu Rejonowego w Pułtusku, Pan Michał Żukowski- Kierownik Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej przy Sądzie Rejonowym w Pułtusku, pan Jarosław Olszewski- Komendant Powiatowy Policji w Pułtusku, pani Anna Frejlich – Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, pan Janusz Borzyński – Dyrektor Cechu Rzemiosł Różnych i Przedsiębiorczości, pan Witold Chrzanowski- Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy, pani Izabela Kosiorek - Kierownik Biblioteki Pedagogicznej w Ciechanowie – Filia w Pułtusku.

W uroczystości jubileuszowej brali udział również dyrektorzy szkół, przedszkoli i placówek z terenu Powiatu Pułtuskiego, dyrektorzy i kierownicy ośrodków pomocy społecznej, wydziałów Starostwa Powiatowego w Pułtusku, przedstawiciele instytucji i zakładów współpracujących z Poradnią. Uroczystość zaszczycili swoją obecnością byli dyrektorzy Poradni: pan Jan Matusik, pani Halina Gryc i pani Maria Oklińska oraz emerytowani pracownicy.

Wszystkich zgromadzonych Gości uroczyście powitała dyrektor Poradni - Agnieszka Kowalska. Pedagog Poradni – Jadwiga Woś wygłosiła wykład nt. „ Poradnictwo psychologiczno-pedagogiczne w Polsce- rys historyczny”. Następnie dyrektor Poradni przedstawiła prezentację pod hasłem: „ Historia i współczesność Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Pułtusku”. Uroczystość uświetniły przemówienia znamienitych gości, w których padły słowa uznania dla wszystkich byłych i obecnych pracowników poradni za wkład pracy na rzecz dzieci borykających się z różnymi trudnościami oraz ich rodzin. Glos zabrali pani Beata Jóźwiak- Wicestarosta Pułtuski, pani Patrycja Kaźmierczak – Sekretarz Miasta Pułtusk, pani Małgorzata Gogolewska – Tośka – Dziekan Wydziału Humanistycznego Akademii Finansów i Biznesu „VISTULA” – Filia im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku, pani Jolanta Siejbik - Przewodnicząca Komisji Międzyzakładowej NSZZ „Solidarność” Pracowników Oświaty Ziemi Pułtuskiej, pani Maria Korbal - Prezes Oddziału Powiatowego Związku Nauczycielstwa Polskiego w Pułtusku, pan Janusz Borzyński - Dyrektor Cechu Rzemiosł Różnych i Przedsiębiorczości w Pułtusku.

Podziękowania dla Pracowników Poradni złożyli dyrektorzy szkół, przedszkoli i placówek, wójtowie gmin, kierownicy ośrodków opieki społecznej i wielu innych uczestników spotkania.

Kolejnym punktem uroczystości było wręczenie nagród, dyplomów i podziękowań:

- Nagrodę Starosty Pułtuskiego otrzymała Agnieszka Kowalska – dyrektor Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Pułtusku.

- Nagrodę Dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Pułtusku otrzymała pani Bogusława Popowicz.

- Dyplomy uznania za wieloletnią, wyróżniająca pracę otrzymały: pani Grażyna Błachnio i pani Jadwiga Woś.

- Dyplomy podziękowania i pamiątkowe statuetki otrzymali byli Dyrektorzy Poradni:

pan Jan Matusik, pani Halina Gryc i pani Maria Oklińska, (zaocznie – pani Maria Gos) oraz emerytowani pracownicy.

- Podziękowania za współpracę z Poradnią otrzymali: organ prowadzący – Starosta Pułtuski, organ sprawujący nadzór pedagogiczny- Kuratorium Oświaty w Warszawie Delegatura w Ciechanowie, Wydział Humanistyczny Akademii Finansów i Biznesu „VISTULA” – Filia im. A. Gieysztora w Pułtusku, Biblioteka Pedagogiczna w Ciechanowie – Filia w Pułtusku, Cech Rzemiosł Różnych i Przedsiębiorczości oraz Powiatowy Urząd Pracy w Pułtusku.

Uroczystość uświetnił występ uczniów i wykładowców Szkoły Muzycznej „YAMAHA” w Pułtusku.

Więcej informacji o uroczystości 50-lecia Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Pułtusku znajdziecie Państwo w zakładce „Jubileusz 50-lecia Poradni”.















Z okazji Jubileuszu 50-lecia Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Pułtusku, w dniu 21 listopada 2019 r. odbyła się konferencja adresowana do pedagogów i psychologów szkolnych uczestniczących w grupach wsparcia dla pedagogów i psychologów oraz doradców zawodowych pod hasłem: „WSPOMAGANIE ROZWOJU- POMOC DZIECKU I RODZINIE” .
Konferencję zainaugurowała dyrektor poradni - Agnieszka Kowalska. Wykład pod tytułem : Wspomaganie rozwoju- pomoc dziecku i rodzinie – diagnoza i terapia wygłosił dr Radosław Piotrowicz – wykładowca Wyższej Szkoły Pedagogiki Specjalnej w Warszawie oraz kierownik studiów podyplomowych „Wczesna interwencja- pomoc dziecku i rodzinie”.
W dalszej części spotkania uczestnicy wysłuchali prelekcji pracowników poradni: pani Agaty Drzazgowskiej – Raheb i pani Ewy Łady nt. Dziecko z zaburzeniami ze spektrum autyzmu – formy pomocowe.
Z uwagi na fakt, iż konferencja została zorganizowana w ramach obchodów jubileuszu dyrektor poradni przedstawiła krótki rys historyczny jednostki i zakres aktualnie świadczonej pomocy. Ostatnia część konferencji miała charakter mniej oficjalny. Koordynatorki Grupy Wsparcia dla Pedagogów i Psychologów Szkolnych, w osobach pani Grażyny Błachnio i pani Katarzyny Piotrowskiej, moderowały dyskusję na temat aktualnych problemów i potrzeb szkolnych specjalistów.
Na zakończenie konferencji organizatorzy zaprosili uczestników do luźnej rozmowy i degustacji własnoręcznie upieczonych ciast, co sprzyjało wzajemnej integracji i zacieśniło współpracę między specjalistami poradni i szkól z terenu powiatu pułtuskiego.









Poradnia Psychologiczno - Pedagogiczna w Pułtusku

ul. 3 Maja 20, 06-100 Pułtusk
tel./faks (23) 692-55-91
sekretariat@ppppultusk.pl
NIP 568-12-51-549
Regon 000-947-449
© Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna | Planer - Responsive Blogger Magazine Theme
Planer theme by Way2themes