Od 2 marca do 15 marca 2021 r. jest prowadzone badanie ankietowe mieszkańców Partnerstwa o nazwie „Partnerstwo jednostek samorządu terytorialnego z terenu powiatów makowskiego, przasnyskiego i pułtuskiego”, którego częścią jest Powiat Pułtuski.

Partnerstwo działa w ramach projektu pilotażowego „Centrum Wsparcia Doradczego”, którego organizatorem jest Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej. Istotą projektu jest rozwój współpracy pomiędzy samorządami lokalnymi – gminami, miastami i powiatami poprzez opracowanie wspólnych dokumentów rozwojowych .
Badanie ankietowe to jeden z pierwszych kroków na drodze do opracowania Strategii Terytorialnej Partnerstwa – dokumentu, który stanowić będzie podstawę rozwoju usług publicznych i pozwoli samorządom na sięganie po fundusze europejskie w nowej perspektywie finansowej.

LINK DO ANKIETY: (ankieta dotyczy mieszkańców gmin pokrzywnica i winnica – partnerów projektu)
https://zmp-ankiety.pl/ankieta.php?id=vtz0j4jdv7pzj7mfst7pt7ve

Badanie odbywać się będzie w formie ankiety elektronicznej, dostępnej na stronach internetowych poszczególnych samorządów.
Zachęcamy mieszkańców do zabrania głosu. Każda odpowiedź i ankieta będzie się dla nas liczyć – istotą naszej codziennej pracy są działania na rzecz mieszkańców. Dlatego Państwa opinie są szczególnie ważne w planowaniu działań.
Całe badanie jest anonimowe, a podmiotem przeprowadzającym ankietę jest Związek Miast Polskich.

Więcej o programie na: https://bip.powiatpultuski.pl/index//id/1057

ZAPRASZAMY DO WYPEŁNIENIA ANKIETY !

Plakat o badaniu ankietowym


Wzrok jest podstawowym sposobem zdobywania przez człowieka wiedzy o otaczającym go świecie. Około 85 % informacji zdobytych niewerbalnie przyswajamy obserwując otoczenie, 11 % za pomocą słuchu, 3,5 % - węchu, 1,5 % - dotyku, 1 % - smaku i innych. (Źródło: COST219).

Wzrok jest zmysłem, który odgrywa istotną rolę w życiu codziennym oraz funkcjonowaniu szkolnym/przedszkolnym dziecka lub ucznia.

Wśród przyczyn niedowidzenia wyróżnić należy:
  • wadliwą budowę lub wadliwe funkcjonowanie oka, spowodowane czynnikami wrodzonymi (działające w okresie płodowym) lub nabytymi, jako skutek różnych chorób ogólnych (cukrzyca, gruźlica) i chorób oczu;
  • choroby centralnego układu nerwowego (guz mózgu, zapalenie opon mózgowych i mózgu);
  • niewłaściwą dietę (brak lub niedobór witaminy A);
  • urazy i wypadki.

Dziecko z dysfunkcją w obrębie narządu wzroku charakteryzuje poważnie obniżona ostrość wzroku lub ograniczenie pola widzenia, zaburzenia akomodacji, światłowstręt, oczopląs, czasami zaburzenie w rozpoznawaniu barw. Oznacza to, że zmysł wzroku utrzymuje u nich dominującą rolę w orientowaniu się w przestrzeni i procesach poznawczych, jednak rola ta jest znacznie słabsza i mniej skuteczna niż u zdrowych rówieśników. U dzieci tych wzrosło znaczenie pozostałych zmysłów, zwłaszcza słuchu i dotyku, które powinny być maksymalnie wykorzystywane dla wyrównania i uzupełniania zdobywanych informacji.

Na skutek zaburzeń widzenia, dzieci mogą mieć dodatkowe zaburzenia, utrudniające funkcjonowanie w otoczeniu, uczenie się, zabawę. Są to:
  • nadpobudliwość,
  • zaburzenia orientacji w przestrzeni ,
  • zaburzenia koncentracji uwagi ,
  • wad postawy ,
  • męczliwość,
  • bóle głowy,
  • zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej,
  • natręctwa

Trudności dzieci niedowidzących w przedszkolu:
  • wiele dzieci niedowidzących, szczególnie młodszych cechuje nadmierna pobudliwość psychoruchowa. Są one w ustawicznym ruchu, manipulują drobnymi przedmiotami, przy czym ta nadmierna ruchliwość nie jest uzasadniona sytuacją zewnętrzną;
  • często przejawiają zmienność nastroju, łatwo zapalają się do pracy, po czym równie szybko z niej rezygnują;
  • są nieśmiałe i przy najdrobniejszym niepowodzeniu tracą wiarę we własne siły, lub też nadmiernie przeceniają swoje umiejętności i możliwości;
  • dziecko niedowidzące może charakteryzować wolniejszy proces myślenia, czasem trudności w koncentracji uwagi, zwolnione tempo pracy;
  • w pracy z dzieckiem słabo widzącym należy przyjąć zasadę , że praca wzrokowa nie powinna przekraczać 30 minut, w przerwach należy przeprowadzić ćwiczenia pamięciowo – słuchowe;
  • wśród dzieci niedowidzących, często zaburzona zostaje sprawność kinetyczna, występują wtedy trudności w zespoleniu pojedynczych ruchów w jedną harmonijną całość;
  • zaburzenia spostrzegania utrudniają określenie relacji pomiędzy przedmiotami np.: wyżej - niżej, na prawo - na lewo, nad - pod, za - przed, obok – przed;
  • zaburzona koordynacja wzrokowo - ruchowa utrudnia precyzję;
  • często występujące zaburzenie orientacji przestrzennej, a w szczególności zaburzenie kierunkowe dotyczące osi pionowej i poziomej uniemożliwiają orientacje w stronach prawa-lewa, góra-dół;
  • poziom analizy i syntezy wzrokowej ma duże znaczenie nie tylko dla różnicowania kształtów figur, ale również ich zapamiętywania i odwzorowywania na podstawie modelu;
  • rysunek dziecka niedowidzącego jest schematyczny, zawiera niewielką liczbę elementów, może brakować pomiędzy nimi współzależności.

Trudności uczniów niedowidzących w szkole/przedszkolu:
  • niechęć do pracy wzrokowej, drażliwość;
  • skrócony czas koncentracji uwagi, męczliwość;
  • problemy z wychwytywaniem i dostrzeganiem istotnych bodźców wzrokowych;
  • zaburzona orientacja i wyobraźnia przestrzenna;
  • brak trwałej pamięci wzrokowej;
  • zaburzone postrzeganie relacji przestrzeni i głębi;
  • mylenie liter o podobnych kształtach;
  • mylenie wyrazów o podobnej strukturze;
  • przestawianie liter;
  • nieprawidłowa technika czytania;
  • brak rozumienia tekstu w całości;
  • wolniejsze tempo czytania związane z problemami w spostrzeganiu całego wyrazu, zdania;
  • problemy z rozumieniem tekstu (konieczność koncentracji na postrzeganiu kształtu poszczególnych liter);
  • możliwe trudności w pisaniu z uwagi na obniżoną sprawność spostrzegania i zakłóconą koordynację wzrokowo - ruchową;
  • możliwe popełnianie wielu błędów: przestawianie, mylenie, opuszczanie liter, błędy ortograficzne, złe rozplanowanie stron w zeszycie;
  • problemy z czytaniem obszernych tekstów, działań matematycznych, map;
  • problemy z właściwym postrzeganiem i zapamiętywaniem figur geometrycznych;
  • trudności w nawiązywaniu kontaktów, nieśmiałość, zaniżona samoocena.
  • Nauczyciele pracujący z takimi dziećmi powinni stosować się do kilku zasad tj.
  • rozwój dziecka z uszkodzonym wzrokiem, które nie ma dodatkowych deficytów może przebiegać normalnie w sferze psychicznej i społecznej;
  • dziecko takie może rozwijać się psychicznie i społecznie w takim samym czasie, co dzieci dobrze widzące;
  • procesy poznawcze i działanie dzieci z uszkodzonym wzrokiem są ze swej natury wolniejsze niż dzieci widzących,
  • dzieci z uszkodzonym wzrokiem wymagają większego zaangażowania, pracy i cierpliwości oraz współpracy nauczycieli i rodziców oraz współdziałania rówieśników.

Wskazówki do pracy z uczniem:

  • właściwe umiejscowienie dziecka w klasie:

    • zapobiegające odblaskowi pojawiającemu się w pobliżu okna,

    • zapewniające właściwe oświetlenie oraz widoczność,

    • umożliwiające dogodny dostęp do tablicy (możliwość łatwego podejścia, gdy uczeń nie rozpoznaje pisma ze swojego miejsca);

  • ograniczanie wszelkich błyszczących powierzchni o niepożądanym odblasku;

  • unikanie podczas zapisów na tablicy innych kolorów kredy niż biały i żółty;

  • zachęcanie ucznia do korzystania z przyborów pisarskich o ciemnej, równomiernej kresce;

  • zezwalanie na odpisywanie od sąsiada z ławki podczas przepisywania tekstu;

  • udostępnianie tekstów (np. testów sprawdzających wiedzę) w wersji powiększonej;

  • podawanie modeli i przedmiotów do obejrzenia z bliska;

  • zwracanie uwagi na szybką męczliwość dziecka związaną ze zużywaniem większej energii na patrzenie i interpretację informacji uzyskanych drogą wzrokową (wydłużanie czasu na wykonanie określonych zadań);

  • umożliwienie dziecku korzystania z kaset z nagraniami lektur szkolnych;

  • w geometrii, technice, wprowadzanie uproszczonych konstrukcji z ograniczoną do koniecznych liczbą linii pomocniczych;

  • umożliwienie uczniowi wykonywania konstrukcji geometrycznych na kartkach większego formatu;

  • dodatkowe omawianie i objaśnianie zadań z treścią, którym dla lepszego zrozumienia towarzyszą odpowiednie rysunki czy ilustracje;

  • korzystanie z map o mniejszej ilości szczegółów;

  • przy demonstracji map, plansz i tablic z rysunkami, diagramami, schematami i tabelami zwracanie uwagi na ich czytelność, tzn. czy są one odpowiedniej wielkości, narysowane odpowiedniej grubości liniami, z odpowiednim kontrastem barwnym i kontrastem w stosunku do tła;

  • ograniczenie wymagań w zakresie kaligraficznym;

  • częste zadawanie pytania- "co widzisz?", w celu sprawdzenia i uzupełnienia słownego trafności doznań wzrokowych;

  • słowne objaśnianie wszystkiego co ma zrobić uczeń, aby w pełni mógł uczestniczyć w zajęciach.


BIBLIOGRAFIA

  1. Kuczyńska -Kwapisz J. (2004), dzieci niewidome i słabowidzące, Warszawa,
  2. Lipkowski O., (1981), Pedagogika specjalna. Zarys, Warszawa,
  3. Polak Z., (2000), Uczniowie niewidomi i słabowidzący w szkołach ogólnodostępnych, Lublin
  4. Tanajewska A., Naprawa R., Stawska J., (2014), Praca z uczniami ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, Warszawa
  5. https://portal adaptacje.uw.edu.pl – red. Paplińska M.
  6. https://www.ore.edu.l/2015/03 dysfunkcja-wzroku/ - red. Łuniewska M.


Opracowała: Agnieszka Kowalska – tyflopedagog

Doradztwo zawodowe organizowane jest w przedszkolach i szkołach różnego typu, w oparciu o rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie doradztwa zawodowego (Dz. U. Z 2019 r. poz. 325). 

Rozporządzenie określa treści programowe z zakresu doradztwa zawodowego, sposób realizacji doradztwa zawodowego oraz zadania doradcy zawodowego, zaś w poszczególnych załącznikach rozporządzenia znajdują się treści programowe z zakresu doradztwa zawodowego dla:
  • przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych i innych form wychowania przedszkolnego (zał. 1);
  • klas I–VI szkół podstawowych (zał. 2);
  • klas VII i VIII szkół podstawowych (zał. 3);
  • branżowych szkół I stopnia (zał. 4);
  • liceów ogólnokształcących (zał. 5);
  • techników (zał. 6);
  • branżowych szkół II stopnia, szkół policealnych i szkół dla dorosłych (zał. 7).

Sposób realizacji doradztwa zawodowego określa § 3 i § 4 rozporządzenia.

Doradztwo zawodowe jest realizowane zarówno na zajęciach edukacyjnych wychowania przedszkolnego prowadzonych zgodnie z przyjętymi programami wychowania przedszkolnego, na obowiązkowych zajęciach edukacyjnych z zakresu kształcenia ogólnego, obowiązkowych zajęciach edukacyjnych z zakresu kształcenia w zawodzie, na zajęciach z zakresu doradztwa zawodowego, na zajęciach związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu prowadzonych w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej, na zajęciach z nauczycielem wychowawcą opiekującym się oddziałem, w ramach wizyt zawodoznawczych mających na celu poznanie przez dzieci i uczniów środowiska pracy w wybranych zawodach, organizowanych u pracodawców, w szkołach prowadzących kształcenie zawodowe lub w placówkach i centrach.

Na każdy rok szkolny doradca zawodowy albo inny nauczyciel lub nauczyciele odpowiedzialni za realizację doradztwa zawodowego w szkole, wyznaczeni przez dyrektora szkoły opracowują program realizacji doradztwa zawodowego, uwzględniający wewnątrzszkolny system doradztwa zawodowego. W programie tym należy uwzględnić:

  • działania związane z realizacją doradztwa zawodowego, w tym tematykę działań/treści programowe,
  • oddziały, których dotyczą działania,
  • metody i formy realizacji działań, z uwzględnieniem udziału rodziców w tych działaniach, w szczególności przez organizację spotkań z rodzicami, z wyjątkiem branżowych szkół II stopnia, szkół policealnych i szkół dla dorosłych,
  • terminy realizacji działań,
  • osoby odpowiedzialne za realizację poszczególnych działań,
  • podmioty, z którymi szkoła współpracuje przy realizacji działań.

Program zatwierdza dyrektor szkoły, w terminie do dnia 30 września, po zasięgnięciu opinii rady pedagogicznej.

Zadania doradcy zawodowego, sprecyzowane w § 5 ust. 1 są następujące:
  • systematyczne diagnozowanie zapotrzebowania uczniów i słuchaczy na działania związane z realizacją doradztwa zawodowego;
  • prowadzenie zajęć z zakresu doradztwa zawodowego;
  • opracowywanie we współpracy z innymi nauczycielami, w tym nauczycielami wychowawcami opiekującymi się oddziałami, psychologami lub pedagogami, programu realizacji doradztwa zawodowego;
  • wspieranie nauczycieli, w tym nauczycieli wychowawców opiekujących się oddziałami, psychologów lub pedagogów, w zakresie realizacji działań określonych w programie;
  • koordynowanie działalności informacyjno-doradczej realizowanej przez szkołę, w tym gromadzenie, aktualizowanie i udostępnianie informacji edukacyjnych i zawodowych właściwych dla danego poziomu kształcenia;
  • realizowanie działań wynikających z programu.

Zgodnie z § 9 Rozporządzenia w przypadku braku w szkole doradcy zawodowego do roku szkolnego 2021/2022 włącznie, dyrektor szkoły może powierzyć prowadzenie zajęć z zakresu doradztwa zawodowego innemu nauczycielowi lub osobie. 

Zadania doradcy zawodowego realizowane w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej pozostają bez zmian - określają je przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (§ 26) i obejmują:
  • systematyczne diagnozowanie zapotrzebowania uczniów na informacje edukacyjne i zawodowe oraz pomoc w planowaniu kształcenia i kariery zawodowej;
  • gromadzenie, aktualizacja i udostępnianie informacji edukacyjnych i zawodowych właściwych dla danego poziomu kształcenia;
  • prowadzenie zajęć związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu z uwzględnieniem rozpoznanych mocnych stron, predyspozycji, zainteresowań i uzdolnień uczniów;
  • koordynowanie działalności informacyjno-doradczej prowadzonej przez szkołę i placówkę;
  • współpraca z innymi nauczycielami w tworzeniu i zapewnieniu ciągłości działań w zakresie zajęć związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu;
  • wspieranie nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych i innych specjalistów w udzielaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

Przy realizacji doradztwa zawodowego przedszkola i szkoły mogą współpracować z (§ 8.1 ) :
  • pracodawcami,
  • organizacjami pracodawców,
  • samorządami gospodarczymi,
  • samorządami zawodowymi,
  • szkołami prowadzącymi kształcenie zawodowe,
  • poradniami psychologiczno-pedagogicznymi,
  • placówkami doskonalenia nauczycieli,
  • instytucjami rynku pracy.

                                                                                   Agnieszka Kowalska – doradca zawodowy

 

Rodzicu,
w związku z przedłużającą się sytuacją związaną ze zdalnym nauczaniem i łączącym się z tym odcięciem dzieci i młodzieży od relacji społecznych, skutkujących problemami z ich zdrowiem psychicznym, jeśli zauważasz u swojego dziecka następujące objawy:
  • obniżenie nastroju lub/i drażliwość
  • nasilenie zachowań agresywnych i buntowniczych
  • silne reakcje emocjonalne i samookaleczenia
  • zaburzenia koncentracji uwagi i trudności z zapamiętywaniem (niższe wyniki w nauce)
  • objawy somatyczne (bóle brzucha, głowy), problemy ze snem i apetytem
  • może występować wzmożona aktywność psychoruchowa
  • myśli samobójcze
  • wycofanie z aktywności i kontaktów społecznych oraz ograniczenie lub rezygnacja z zainteresowań i aktywności, które dotychczas sprawiały radość (anhedonia)
  • nasilony lęk
  • poczucie braku nadziei i sensu życia
  • niskie poczucie własnej wartości
  • nadmierne poczucie winy
  • poczucie bezradności
  • spadek energii
  • nadmierna męczliwość
  • zaburzenia koncentracji uwagi
  • wzrost lub spadek apetytu
  • zmiana wzorca snu (utrzymujące się przez pewien czas wyraźne trudności z zasypianiem lub wczesne wybudzanie)

Wiedz, że mogą to być symptomy depresji. Zgłoś się jak najszybciej do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, celem zapewnienia dziecku odpowiedniej pomocy.

Specjaliści Poradni zapewniają wsparcie w systemie konsultacji bezpośrednich, konsultacji telefonicznych oraz spotkań konsultacyjno-terapeutycznych.

W sytuacjach kryzysowych specjaliści udzielają niezbędnych informacji/wskazówek co do dalszego postępowania.

Kontakt do Poradni: tel. 23 692 55 91.

ZAPRASZAMY!
Drodzy Rodzice specjalnie dla Was wzbogaciliśmy swój warsztat diagnostyczny o nowe narzędzie: System Oceny Zachowań Adaptacyjnych ABAS-3, które to umożliwia kompleksową ocenę zachowań adaptacyjnych dziecka/ucznia w tym dziecka/ucznia niepełnosprawnego, niezbędnych do jego efektywnego i niezależnego funkcjonowania w społeczności.

Zdjęcie podręczników System Oceny Zachowań Adaptacyjnych ABAS-3

ABAS-3 jest pierwszym w pełni znormalizowanym narzędziem na polskim rynku testów służącym do oceny zachowań adaptacyjnych u dzieci i młodzieży w trzech sferach funkcjonowania: poznawczej, społecznej, praktycznej. To przede wszystkim znakomite narzędzie do oceny poziomu przystosowania społecznego, które jest drugim ważnym kryterium, obok poziomu funkcjonowania intelektualnego.

Zastosowanie:
pomoc w diagnozie i klasyfikacji zaburzeń rozwojowych i zaburzeń zachowania;
diagnoza ograniczeń funkcjonalnych pojawiających się u dzieci i młodzieży z zaburzeniami i niepełnosprawnościami;
jako narzędzie dokumentujące konieczność otrzymania przez badaną osobę określonych form wsparcia;
w procesie planowania i monitorowania terapii lub treningu;
ewaluacja określonych programów terapeutycznych lub badań nad efektywnością terapii.

W skład ABAS-3 wchodzi także Plan interwencji, zawierający propozycje rekomendowanych działań rehabilitacyjnych i treningowych dopasowanych do indywidualnych potrzeb i możliwości dziecka o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

Rodzicu jeśli niepokoi Cię rozwój Twojego dziecka zapraszamy na diagnozę !


Uczniowie i rodzice, we współpracy ze szkołami, mogą korzystać ze wsparcia, jakie oferują poradnie psychologiczno-pedagogiczne. Cały czas funkcjonuje także bezpłatna infolinia 800 080 222 z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Dodatkowo takie wsparcie oferuje również poradnia on-line „Zawsze Jest Jakieś Wyjście”.

Poradnie psychologiczno-pedagogiczne

Uczniowie i rodzice mogą korzystać ze wsparcia, jakie oferują poradnie psychologiczno-pedagogiczne. Placówki te działają bez ograniczeń, zgodnie z wewnętrznymi procedurami funkcjonowania w stanie epidemii SARS-CoV-2.

Udzielanie bezpośredniej pomocy przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne polega m.in. na prowadzeniu terapii dzieci i młodzieży oraz ich rodzin. Placówki te wspierają także rodziców w rozpoznawaniu potrzeb rozwojowych i edukacyjnych, możliwości psychofizycznych dzieci i młodzieży oraz w rozwiązywaniu problemów edukacyjnych i wychowawczych. Informacje na ten temat są dostępne na stronach internetowych poradni psychologiczno-pedagogicznych oraz w szkołach.

Poradnia on-line „Zawsze Jest Jakieś Wyjście”

Poradnia on-line „Zawsze Jest Jakieś Wyjście” powstała w odpowiedzi na zagrożenia wynikające ze stanu pandemii i potrzebę zwiększenia dostępności pomocy psychologicznej dla uczniów, rodziców i nauczycieli. Portal wspiera współpracę międzysektorową w zakresie ochrony zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży. Poza indywidualnym spotkaniem umożliwia specjalistom wspólną grupową konsultację dotyczącej podopiecznego.

Do korzystania z poradni on-line zachęcamy w szczególności:

  • poradnie psychologiczno-pedagogiczne,
  • placówki doskonalenia nauczycieli,
  • instytucje wspierania rodziny, pomocy społecznej,
  • instytucje ochrony zdrowia, Centra Zdrowia Psychicznego,
  • instytucje wymiaru sprawiedliwości,
  • inne podmioty publiczne i niepubliczne w zależności od potrzeb.


Formuła on-line zapewnia specjalistom uproszczoną ścieżkę spotkań i konsultacji, co ułatwia wymianę wiedzy i doświadczeń specjalistów z różnych regionów Polski.

Osoby potrzebujące pomocy, korzystając z wyszukiwarki w postaci interaktywnej mapy Polski, mogą znaleźć odpowiedniego dla siebie specjalistę i zarezerwować termin spotkania. Ponadto poradnia posiada bazę wiedzy, w której są zamieszczone artykuły, prezentacje, informacje i scenariusze zajęć. Będzie ona aktualizowana.

Aby zarejestrować się na portalu poradni on-line należy wejść na stronę „Zawsze Jest Jakieś Wyjście”. W zakładce „zarejestruj się” należy wybrać opcję „Instytucja”, a następnie założyć profil, podając swoje dane, krótką informację o profilu działalności oraz kadrze merytorycznej. Więcej informacji na temat Poradni Psychologicznej online  

Bezpłatna infolinia 800 080 222

Dzieci, młodzież, nauczyciele i rodzice mogą uzyskać wsparcie, dzwoniąc na bezpłatna, całodobową infolinię 800 080 222. Pod tym numerem dyżurują specjaliści, którzy udzielają pomocy psychologiczno- pedagogicznej.

Wykaz dyżurów telefonicznych:

Data

Godzina

Forma wsparcia

04.01.2021 r.

1300-1400

Dyżur pedagoga

04.01.2021 r.

1400-1500

Dyżur Dyrektora Poradni

05.01.2021 r.

800-1000

Dyżur Dyrektora Poradni

07.01.2021 r.

800-900

Dyżur psychologa

08.01.2021 r.

800-830

Dyżur psychologa

08.01.2021 r.

830-1000

Dyżur Dyrektora Poradni

11.01.2021 r.

1300-1400

Dyżur psychologa

11.01.2021 r.

1400-1500

Dyżur Dyrektora Poradni

12.01.2021 r.

800-1000

Dyżur Dyrektora Poradni

12.01.2021 r.

1000-1100

Dyżur psychologa

13.01.2021 r.

1000-1100

Dyżur pedagoga

14.01.2021 r.

1100-1200

Dyżur psychologa

15.01.2021 r.

1000-1100

Dyżur psychologa

 


SZANOWNI PAŃSTWO
KLIENCI PORADNI 

W trosce o bezpieczeństwo Klientów i Pracowników zachowujemy reżim sanitarny. Wykonując zadania Poradnia stosuje się do wytycznych MEN, GIS, MZ.


PRZYPOMINAM:

O dotychczasowych Zasadach obowiązujących podczas wizyty w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Pułtusku w związku z zapobieganiem COVID-19, w szczególności:

  1. Klienci zgłaszający się do Poradni zobowiązani są do bezwzględnego noszenia maseczek na terenie całego budynku. Do noszenia maseczek zobowiązane są również dzieci/uczniowie, którzy takie maseczki są w stanie nosić.
  2. W Poradni przyjmowane są wyłącznie dzieci i młodzież bez objawów chorobowych sugerujących infekcję dróg oddechowych oraz gdy domownicy nie przebywają na kwarantannie lub w izolacji.
  3. Dziecko/uczeń powinno zgłosić się na wizytę z jednym rodzicem, który nie wykazuje objawów infekcji.
  4. Klient oczekuje w wyznaczonym miejscu przed sekretariatem Poradni. Pracownik Poradni wychodzi do Klienta.
  5. Dziecko/uczeń umówiony na diagnozę/terapię posiada w miarę możliwości własne przybory do pisania (długopis, ołówek, kredki lub inne wskazane przez specjalistę), chusteczki higieniczne, ewentualnie wodę do picia.
  6. Przed wejściem do gabinetu diagnostycznego/terapeutycznego, rodzic i dziecko są zobowiązani do dokładnego umycia i zdezynfekowania rąk.


Dyrektor
Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej
w Pułtusku

W ostatnim okresie dość często pojawiali się w Poradni rodzice, którzy chcieli uzyskać opinię o dysleksji rozwojowej dla dziecka, u którego stwierdzono padaczkę (epilepsję). Według Ustawy MEN, o systemie oświaty, przez specyficzne trudności w uczeniu się, czyli dysleksję rozwojową, należy rozumieć „(…) trudności w uczeniu się odnoszące się do uczniów w normie intelektualnej, którzy mają trudności w przyswajaniu treści nauczania, wynikające ze specyfiki ich funkcjonowania percepcyjno motorycznego i poznawczego, nie uwarunkowane schorzeniami neurologicznymi”.

Zgodnie z tą definicją, specyficzne trudności w uczeniu się nie mogą być uwarunkowane schorzeniami neurologicznymi. Oznacza to, że poradnie psychologiczno-pedagogiczne nie powinny stawiać diagnozy dysleksji rozwojowej dzieciom, u których  stwierdzono m.in. padaczkę.

Dysleksja rozwojowa jest równoznacznikiem określenia „specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu” lub „specyficzne trudności w uczeniu się”, przy równoczesnym, prawidłowym (normatywnym dla wieku dziecka) rozwoju intelektualnym. Trudności te są wynikiem zaburzeń niektórych funkcji poznawczych, percepcyjno-motorycznych i ich integracji. Specyficzne trudności w uczeniu się to termin odnoszący się do zaburzonego funkcjonowania dziecka w szkole, gdy jego postępy w nauce szkolnej pozostają na poziomie istotnie niższym niż oczekiwany, ze względu na wiek życia, wynik pomiaru inteligencji i poziom edukacji.

Do terminu „dysleksja” dodaje się często określenie „rozwojowa”, co oznacza, iż opisywane trudności występują od początku nauki szkolnej, w odróżnieniu od dysleksji nabytej, tj. utraty już opanowanej umiejętności czytania i pisania, zwykle przez osoby dorosłe, po przebytym, np. uszkodzeniu mózgu.

Przez dysleksję rozwojową rozumie się zespół zaburzeń w nauce czytania i pisania. Są to zaburzenia specyficzne, czyli wybiórcze, o ograniczonym, bardzo wąskim zakresie. Mają charakter rozwojowy, co oznacza, że towarzyszą dziecku przez cały proces jego rozwoju. Zaburzenia dyslektyczne są niewspółmierne do wieku, ogólnego poziomu zdrowia, rozwoju umysłowego, zasobu wiadomości i umiejętności szkolnych dziecka, które ma prawidłową motywację do nauki, przebywa we właściwym środowisku wychowawczym, jest uczone  powszechnie skutecznymi metodami dydaktycznymi.

Specyficzne trudności w uczeniu się czytania i pisania, to zespół zaburzeń, na które składają się:

  • dysleksja właściwa – zaburzenia, trudności dotyczące czytania;
  • dysgrafia – zaburzenia w zakresie technicznej czynności pisania, trudności w osiągnięciu prawidłowego poziomu graficznego pisma (niedokładne odtwarzanie liter, niedopełnienie ich kształtu, złe  proporcje liter w wyrazie, brak połączeń liter, brak należytego odstępu między literami i wyrazami, brak równomiernego i jednolitego położenia pisma, niepoprawne zagęszczenie liter w wyrazach, wyrazów w zdaniu, trudności w rozplanowaniu zapisu w obrębie strony, utrzymaniem pisma w liniaturze);
  • dysortografia – zaburzenia umiejętności poprawnego zapisu słów, problemy z opanowaniem ortografii (popełnianie różnego typu błędów: typowo ortograficznych, wynikających z nieprzestrzegania znanych uczniowi zasad pisowni, oraz błędów specyficznych, takich jak mylenie liter, zastępowanie, opuszczanie, dodawanie i przestawianie liter i sylab, pisanie liter i cyfr zwierciadlanie…).

Zaburzenia dyslektyczne mogą dotyczyć jednego obszaru (np. czytania), bądź obejmować kilka zakresów jednocześnie (np. czytanie i pisanie – zarówno pod względem ortograficznym, jak i graficznym).

Według danych europejskich,  dzieci z dysleksją stanowią ok. 10–15%. uczniów, w tym ok. 4%. to przypadki głębokiej dysleksji. Polskie badania określają odsetek dysleksji na poziomie 9–10%, co oznacza, że  w jednej klasie, około trzech uczniów to dyslektycy. Wśród dyslektyków jest czterokrotnie więcej chłopców niż dziewczynek, przez co niektórzy naukowcy zakładają, że dysleksja jest sprzężona z chromosomem Y, odpowiedzialnym za płeć męską.

Istotne jest, że z dysleksją człowiek się rodzi i towarzyszy mu ona do końca życia. Dlatego raz postawiona diagnoza dysleksji rozwojowej nie wymaga badań kontrolnych. Poradnia psychologiczno-pedagogiczna wystawia dziecku opinię o dysleksji, która jest ważna na wszystkich etapach edukacji, rozpoczynając od klasy IV – wcześniej, na etapie edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej, mówimy o ryzyku występowania specyficznych trudności w uczeniu się).

Przyczyny występowania dysleksji nie są w pełni znane i mogą być odmienne u różnych dzieci. Jednak również u tego samego dziecka może wystąpić kilka przyczyn jednocześnie. Sądzi się, że genetyczne uwarunkowania dotyczą 20–30%. dzieci dyslektycznych.

Padaczka (inaczej epilepsja), to schorzenie przewlekłe, które cechuje się skłonnością do występowania nawracających, nieprowokowanych napadów. Jest to zespół objawów o wielu możliwych przyczynach. Najwyższa zapadalność występuje w dzieciństwie i u osób starszych. Padaczki można podzielić na idiopatyczne (wcześniej nazywane również samoistnymi) i objawowe. Epilepsja objawowa występuje, gdy znana jest przyczyna dysfunkcji mózgu, taka jak np. blizny czy guzy. Natomiast epilepsja idiopatyczna jest prawdopodobnie uwarunkowana genetycznie. Charakterystyczne cechy padaczek idiopatycznych, to prawidłowy rozwój intelektualny, objawy występujące po raz pierwszy i ustępujące zwykle w określonym wieku. Problemy współistniejące, to inne uszkodzenia neurologiczne i niepełnosprawność intelektualna.

Padaczki dzieli się na wiele różnych zespołów padaczkowych, gdzie jednym z bardziej znanych jest dziecięca padaczka nieświadomości. Napady występują często, ponad 100 razy dziennie, trwają krótko, rozpoczynają się i kończą nagle. Polegają na utracie świadomości i ewentualnie np. mruganiu, opadnięciu ramion, oblizywaniu warg, drapaniu się, automatyzmach ruchowych, zmianie napięcia mięśniowego. U części chorych pojawiają się również uogólnione napady toniczno-kloniczne (określane są mianem dużego napadu, w trakcie którego osoba chora traci przytomność oraz upada; mięśnie ulegają bardzo silnemu napięciu, natomiast głowa odchyla się do tyłu; dochodzi do zatrzymania oddychania i pojawienia się drgawek głowy oraz kończyn; silne drgawki mogą doprowadzić do przegryzienia języka, a także do niekontrolowanego oddania moczu bądź stolca), przeważnie ok. pięć lat później niż napady nieświadomości. Stan neurologiczny jest prawie zawsze prawidłowy, szczegółowe badania ujawniają jednak często drobne problemy dotyczące precyzyjnych ruchów i koordynacji. U 30% dzieci cierpiących na dziecięcą padaczkę nieświadomości mogą wystąpić subtelne zaburzenia poznawcze. Często pojawiające się napady mogą powodować upośledzenie zdolności koncentracji uwagi.

Łagodna padaczka dziecięca (nazywana również padaczką Rolanda - rolandyczną) objawia się jednostronnymi objawami czuciowo-ruchowymi dotyczącymi twarzy lub okolic ust i gardła, a także zaniemówieniem i ślinotokiem występującymi wkrótce po obudzeniu. Świadomość może być zachowana lub zniesiona. Uogólnione napady toniczno-kloniczne mogą się pojawiać w trakcie snu, stanowiąc jedyny objaw choroby lub, towarzysząc napadom opisanym powyżej, mogą również wcale nie występować.

Inteligencja ogólna jest zwykle na średnim poziomie, choć dokładne testy psychologiczne mogą ujawnić pewne swoiste utrudnienia w czytaniu i pisaniu, koncentracji uwagi, pamięci i wykonywaniu zadań wzrokowo-ruchowych. W tym zespole padaczkowym nie zawsze konieczne jest stosowanie leków. Napady zazwyczaj ustępują przed lub w trakcie okresu dojrzewania.

Wyraźne cechy genetycznego uwarunkowania stwierdza się w ok. 20% przypadków epilepsji, zwłaszcza u dzieci z padaczkami idiomatycznymi.

Padaczka,  a dysleksja rozwojowa.

Padaczka może wiązać się trudnościami w nauce, które mogą być globalne (niepełnosprawność intelektualna) lub swoiste – zaliczają się do nich problemy z koncentracją uwagi, pamięcią, czytaniem i pisaniem. Swoiste trudności w nauce występują zwłaszcza w łagodnych padaczkach wieku dziecięcego, takich jak padaczka rolandyczna czy łagodna padaczka dziecięca z napadami z płatów potylicznych.

Zdaniem polskich naukowców – Janusza Wendorffa i Barbary Wiśniewskiej – w padaczce i dysleksji mogłoby istnieć zbliżone, w pewnych przypadkach, podłoże organiczne. Dzieci z łagodnymi padaczkami dziecięcymi, takimi jak np. padaczka Rolanda (rolandyczna), mogą spełniać wszystkie kryteria dysleksji rozwojowej, czyli wykazywać prawidłowy rozwój umysłowy (przynajmniej przeciętny poziom intelektualny) bez głębokich deficytów poznawczych i mieć trudności w czytaniu i pisaniu. Dziecko może również chorować na nie zdiagnozowaną epilepsję. Rodzice nie zawsze rozpoznają napady występujące w padaczce rolandycznej, o ile nie dojdzie do napadów toniczno-klonicznych, dlatego ten zespół padaczkowy nie zawsze jest diagnozowany.  

Mało kto wie, że zjawisko déja vu (odczucie, że przeżywana sytuacja wydarzyła się już kiedyś, w nieokreślonej przeszłości, połączone z pewnością, że to niemożliwe), może być objawem napadu padaczkowego, a skłonność do drgawek toniczno-klonicznych jest w tym zespole niewielka. Wątpliwości diagnostyczne może wywoływać sytuacja, w której dziecko w momencie zgłoszenia do poradni już nie choruje na padaczkę. No i sytuacja całkiem niemożliwa do przewidzenia – napady pojawią się dopiero po tym, gdy zostanie postawiona diagnoza dysleksji rozwojowej, która obowiązuje przecież „dożywotnio”.

Jednak w związku z obecnie obowiązującą definicją dysleksji, specyficzne trudności w uczeniu się nie mogą być uwarunkowane schorzeniami neurologicznymi.

 

Opracowała: Jadwiga Woś - pedagog Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Pułtusku

 

 

 

 

 

Informujemy, że od 4 maja 2020 roku Poradnia wznawia działalność diagnostyczną w zakresie wydania dokumentów niezbędnych do organizacji kształcenia dzieci i młodzieży odpowiedniego do ich potrzeb.

Ze względu na obowiązujący stan epidemii w pierwszej kolejności zaproponujemy wizyty diagnostyczne w sprawach pilnych.

W celu uzyskania informacji lub złożenia wniosków, odbioru dokumentów (opinii i orzeczeń) prosimy o kontakt telefoniczny lub mailowy z sekretariatem w godzinach 8:00-16:00, tel. 23 692 55 91, e-mail sekretariat@ppppultusk.pl

Proponujemy Państwu wsparcie specjalistów w formie zdalnej (telefonicznie, mailowo lub on-line) od poniedziałku do czwartku w godzinach 8:00-18:00 i w piątki w godzinach 8:00-16:00

Posiedzenia Zespołów orzekających odbywają się zgodnie z potrzebami.

W sprawach pilnych prosimy kontaktować się z sekretariatem Poradni.

Agnieszka Kowalska
Dyrektor
Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej 
w Pułtusku

e-PORADY dla dzieci/uczniów, rodziców i nauczycieli z terenu Powiatu Pułtuskiego


W trosce o zdrowie i bezpieczeństwo klientów, w związku z ogłoszonym stanem epidemiologicznym i koniecznością ograniczenia do niezbędnego minimum kontaktów bezpośrednich,

PORADNIA PSYCHOLOGICZNO-PEDAGOGICZNA W PUŁTUSKU URUCHAMIA POMOC PSYCHOLOGICZNO-PEDAGOGICZNĄ 

W FORMIE ZDALNEJ – e-PORADY 

Uczniowie, Rodzice i Nauczyciele!

Jeżeli potrzebujecie pilnej konsultacji z psychologiem, pedagogiem, logopedą lub terapeutą, skorzystajcie z e-porady dyżurujących w Poradni specjalistów. Usługa dostępna jest 5 dni w tygodniu (od poniedziałku do piątku), w godzinach 08.00-16.00.

Aby skonsultować swój problem należy zadzwonić pod numer 23 692 55 91 lub napisać e-mail na adres sekretariat@ppppultusk.pl.

Pozostajemy w gotowości do udzielenia Wam wsparcia.

Dysleksja rozwojowa - to termin równoważny ze „specyficznymi trudnościami w uczeniu się”. W odróżnieniu od dysleksji nabytej, dysleksja rozwojowa najczęściej ujawnia się przez całe życie. Nie wynika ona z obniżonych możliwości intelektualnych, wad wzroku, słuchu, zaniedbań środowiskowych, czy dydaktycznych. Dysleksja rozwojowa może występować pod postacią dysleksji, dysgrafii, dysortografii, dyskalkulii lub ich kombinacji.
Bywa ona potwierdzeniem, jak i konsekwencją wcześniej stwierdzonego ryzyka dysleksji.

Ryzyko dysleksji oznacza zagrożenie wystąpienia trudności w pisaniu i w czytaniu o tzw. specyficznym charakterze. Pojęcie „ryzyka dysleksji” stosuje się już w odniesieniu do dzieci, będących w okresie poniemowlęcym oraz wieku przedszkolnym, ale także wobec dzieci na etapie edukacji wczesnoszkolnej, które wykazują wybiórcze zaburzenia w rozwoju psychoruchowym, warunkującym wystąpienie specyficznych trudności w czytaniu i w pisaniu. Termin ten stosuje się także wobec uczniów, którzy napotykają na pierwsze, lecz nasilone, trudności w nauce – pomimo unormowanego poziomu inteligencji, dobrze funkcjonujących narządów zmysłu, właściwej opieki wychowawczej i dydaktycznej w domu oraz w szkole.

Przyczyny ryzyka dysleksji 

Do przyczyn ryzyka dysleksji możemy zaliczyć nieprawidłowy przebieg ciąży, przedwczesny, skomplikowany poród. Kolejnymi przyczynami może być zamartwica urodzonego dziecka, jego niska waga urodzeniowa, ale też zły stan fizyczny, który rozumie się tutaj jako nieotrzymanie przez dziecko 10 punktów w skali Apgar. Duże prawdopodobieństwo wystąpienia specyficznych trudności w czytaniu i w pisaniu mają dzieci z rodzin, w których wystąpiła już dysleksja, zaburzenie mowy, oburęczność i leworęczność.

Symptomy i objawy 

Dzieci ryzyka dysleksji mogą być identyfikowane przez rodziców, logopedów, nauczycieli na podstawie charakterystycznych symptomów. Nie tylko w wieku przedszkolnym można odczytać wiele sygnałów, które ten stan zapowiadają. Pojawiają się one już w okresie poniemowlęcym. Aby jednak dostrzec te symptomy, należy je znać. Musimy jednak pamiętać o tym, że do rozpoznania ryzyka dysleksji nie wystarczy wystąpienie tylko jednego symptomu. Im więcej symptomów ryzyka dysleksji występuje, tym bardziej jest ono prawdopodobne.

Pierwsze objawy ryzyka dysleksji mogą pojawić się już w wieku niemowlęcym, tzn. w okresie między urodzeniem, a pierwszym rokiem życia. W tym okresie dziecko ma opóźniony lub nietypowy rozwój ruchowy. Dzieci nie raczkują lub mało raczkują, mają problemy z utrzymaniem równowagi w postawie siedzącej i stojącej.
W okresie poniemowlęcym, czyli w wieku 2-3 lat, dziecko może przejawiać

opóźniony rozwój ruchowy. Dzieci mają problemy z utrzymaniem równowagi oraz automatyzacją chodu, później zaczynają chodzić. W tym okresie dziecko ma opóźniony rozwój motoryki rąk, dlatego też nie jest ono zręczne manualnie, jest nieporadne w zajęciach samoobsługowych, ale także mało sprawne w zabawach manipulacyjnych. Dziecko ryzyka dysleksji znajdujące się w okresie poniemowlęcym ma opóźniony rozwój grafomotoryczny, w związku z czym, nie podejmuje ono prób samodzielnego rysowania, w wieku 2 lat nie naśladuje rysowania linii, w wieku 2,5 roku nie potrafi naśladować kierunku poziomego i pionowego, a w wieku trzech lat nie umie narysować koła. Takie dziecko charakteryzuje również opóźnieniem w zakresie rozwoju mowy, wypowiadaniem pierwszych słów, prostych zdań czy, w wieku trzech lat, zdań złożonych.

Dziecko ryzyka dysleksji znajdujące się w wieku przedszkolnym, charakteryzuje się obniżoną sprawnością ruchową, która przejawia się w tym, że dziecko słabo skacze, biega, ma problemy z wykonywaniem ćwiczeń równoważnych, ma problemy z uczeniem się jazdy na rowerze i hulajnodze. Takie dziecko ma słabą sprawność ruchową rąk, której symptomami są m.in. trudność i niechęć do wykonywania czynności samoobsługowych. Zaburzona jest także sprawność wzrokowo- ruchowa, co wpływa na trudności z budowaniem z klocków, niechęć do rysowania. W wieku 3 lat nie rysuje koła, w wieku 4 lat kwadratu i krzyża, a w wieku 5 lat nie rysuje trójkąta i kwadratu opartego na kącie. W okresie przedszkolnym występują także zaburzenia funkcji wzrokowych i funkcji mowy, co charakteryzuje się nieporadnością w rysowaniu, trudnościami w składaniu obrazka według wzoru lub z pociętych części. Dziecko z ryzyka dysleksji ma zwykle opóźniony rozwój mowy, nieprawidłową artykulację wielu głosek, trudności z wypowiadaniem nawet niezbyt złożonych wyrazów, ale także charakteryzuje się dłuższym okresem posługiwania się neologizmami, ma trudności z zapamiętaniem i przypominaniem nazw, z zapamiętywaniem krótkich wierszyków i piosenek, trudności z budowaniem wypowiedzi oraz posiada mały zasób słów. Ma ono zaburzoną lateralizację, czyli nie ma widocznej preferencji jednej ręki, a z końcem wieku przedszkolnego ma zaburzona orientację kierunkową i przestrzenną.

Ostatnim okresem, w którym można mówić o ryzyku dysleksji, jest okres wczesnoszkolny, a mianowicie klasy I-III. W pierwszych latach nauki szkolnej dziecka, dorośli powinni zwrócić uwagę na pewne symptomy i odpowiednio zainterweniować, czyli poddać dziecko badaniom diagnostycznym i zadbać o to, by otrzymało ono fachową pomoc. Do wcześniej wymienionych symptomów ryzyka dysleksji w okresie szkolnym możemy zaliczyć fakt, że dziecko ma małą sprawność ruchową objawiającą się tym, że ma trudności z opanowaniem jazdy na rowerze, niechętnie uczestniczy w zabawach ruchowych i lekcjach W-F, ponieważ ma trudności z wykonywaniem pewnych ćwiczeń gimnastycznych. Zauważalne są zaburzenia w obrębie motoryki małej, uwidaczniające się w problemach z opanowaniem czynności samoobsługowych, związanych z jedzeniem, czy zawiązywaniem butów. Zaburzona jest także koordynacja wzrokowo – ruchowa, która objawia się problemami z rzucaniem i chwytaniem, niechęcią do rysowania i pisania, trudnościami z rysowaniem szlaczków w liniaturze, odtwarzaniem figur geometrycznych, niskim poziomem graficznym pisma oraz rysowania.

Dziecko z grupy ryzyka dysleksji ma zaburzone funkcje wzrokowo-przestrzenne, które są odpowiedzialne za odbieranie wszelkich bodźców wzrokowych. Do objawów tych zaburzeń możemy zaliczyć trudności z wyróżnieniem elementów z całości i/lub syntezowaniem ich w całość, trudności z dostrzeżeniem różnic pomiędzy dwoma obrazkami, z odróżnianiem kształtów podobnych, identycznych lub inaczej położonych w przestrzeni. Uczeń taki ma wadliwą wymowę, przekręca złożone słowa, ma trudności z szybkim wymienianiem nazw, ma wolne tempo nazywania obrazków w szeregu, ma także trudności z zapamiętaniem liter alfabetu, czy tabliczki mnożenia. Jego lateralizacja może być zaburzona, poprzez utrzymywanie się oburęczności. Zaburzona jest także orientacja w schemacie ciała i przestrzeni, która charakteryzuje się tym, że dziecko ma duże problemy z jednoczesnym wskazywaniem części ciała i ich nazywaniem, trudnościami z nazywaniem położenia przedmiotów względem siebie oraz występowaniem pisma zwierciadlanego. W zakresie czytania, mały uczeń może mieć problemy z tempem oraz techniką czytania. Zdarza się, że będzie czytać bardzo szybko popełniając przy tym bardzo dużo błędów, nie rozumiejąc czytanej treści, jak i może czyta bardzo wolno, stosując metody mieszane (literowanie, sylabizowanie, „ślizganie się” po sylabach).

W obrębie pisania mogą wystąpić problemy związane z zapamiętywaniem kształtu liter rzadziej występujących, z myleniem liter o podobnym kształcie np.: „b-d-p-g”, „m-n-u”, „u-y”, „l-t-ł” z myleniem liter odpowiadającym głoskom podobnym fonetycznie, trudnościami z zapamiętaniem zmiękczeń, nagminnym opuszczaniem, dodawaniem, podwajaniem liter i sylab, pisaniem wyrazów bezsensownych, trudnościami z pisaniem z pamięci, ze słuchu. Dziecko ryzyka dysleksji może mieć również problemy z określaniem pór roku, dni tygodnia, nazw miesięcy, pór dnia, ale także z określaniem czasu na zegarze.

Jeśli wymienione symptomy, pomimo udzielanej pomocy przez rodziców i nauczycieli, występują także w klasie II, należy przeprowadzić badanie diagnostyczne – psychologiczno-pedagogiczne w Poradni Psychologiczno–Pedagogicznej, w celu stwierdzenia, co jest przyczyną takich problemów. Możliwe, że dziecko znajdzie się w grupie ryzyka dysleksji.

Wczesne wykrycie symptomów ryzyka dysleksji, dodatkowo jest możliwe dzięki Arkuszowi Skali Ryzyka Dysleksji - narzędzie umożliwiające wstępną diagnozę w tym kierunku.

Podsumowując, dzieci z grupy ryzyka dysleksji nie muszą w przyszłości stać się dyslektykami. To, czy tak się stanie, w dużej mierze zależy od tempa rozpoznania problemu oraz od pomocy, którą udzielimy dziecku zarówno w domu, jak i w przedszkolu/szkole.

Opracowanie – Jadwiga Woś – pedagog PP-P w Pułtusku

Poradnia Psychologiczno - Pedagogiczna w Pułtusku

ul. 3 Maja 20, 06-100 Pułtusk
tel./faks (23) 692-55-91
sekretariat@ppppultusk.pl
NIP 568-12-51-549
Regon 000-947-449
© Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna | Planer - Responsive Blogger Magazine Theme
Planer theme by Way2themes